Kawa z diabłem - Nina Lakomy

Heeej! 
Łooł! 

Podkładali nogi, żebym upadła w pył, 
Śmiali się, gdy leżałam twarzą w dół, 
A ja wstałam z ziemi, silniejsza niż przedtem, 
Dasz radę, mówiłam do siebie szeptem. 
Kopali dół pod każdym moim krokiem, 
Myśleli, że spadnę tam aż na dno. 
Lecz ja twardo na nogach stałam 
I szłam dalej, choć bardzo bolało to. 

Wysłali mnie prosto do diabła, 
Myśleli, że zginę gdzieś tam. 
A ja z diabłem piję kawę 
I śmieję się im prosto w twarz. 
Rzucili mnie wilkom na pożarcie, 
Myśleli, że rozszarpią mnie, 
A wilki przyjęły mnie do stada 
I pokazały jak bronić się. 

Rzucali kłody pod nogi, w każdej drodze, 
Chcieli zatrzymać każdy mój bieg, 
A ja z tych kłód zbudowałam schody 
I wyszłam wyżej niż chcieli mnie mieć. 
Pchali mnie w ogień, 
Mówili: tam twoje miejsce. 
Myśleli, że spłonę w nim, 
Lecz dusza i ciało, okazały się silniejsze. 

Wysłali mnie prosto do diabła, 
Myśleli, że zginę gdzieś tam. 
A ja z diabłem piję kawę 
I śmieję się im prosto w twarz. 
Rzucili mnie wilkom na pożarcie, 
Myśleli, że rozszarpią mnie, 
A wilki przyjęły mnie do stada 
I pokazały jak bronić się. 

Ich słowa były, jak kamienie, 
Każdy miał zepchnąć mnie na dno, 
A ja z tych kamieni zbudowałam drogę, 
Po której dziś idę na wprost. 
Gdy wszystko wali się dookoła 
I nagle nie masz dokąd iść, 
To właśnie wtedy odkrywasz 
Jak silną potrafisz być. 

Im mocniej pchali mnie w ciemność, 
Tym jaśniej zaczęłam lśnić, 
Bo kiedy nie masz już nic do stracenia, 
Potrafisz silniejszą być. 

Wysłali mnie prosto do diabła, 
Myśleli, że zginę gdzieś tam. 
A ja z diabłem piję kawę 
I śmieję się im prosto w twarz. 
Rzucili mnie wilkom na pożarcie, 
Myśleli, że rozszarpią mnie, 
A wilki przyjęły mnie do stada 
I pokazały jak bronić się.